Tynki - rodzaje tynków

Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Tynki - rodzaje tynków
#1
W czasach mody na ekologię przedstawimy kilka rodzajów tynków zdrowych dla przebywających w pomieszczeniach, których ściany zostały "potraktowane" Smile niżej wymienionymi: 

Tynki wapienne
Tynki wapienne należą do najczęściej stosowanych tynków. Używane są przeważnie jako tynki wewnętrzne, gdyż jako zewnętrzne w naszym klimacie są mało trwałe. Składniki zaprawy stanowią wapno i piasek, których proporcje każdorazowo ustala się zależnie od gatunku i tłustości wapna oraz rodzaju piasku. Należy unikać zbyt tłustej zaprawy, gdyż tynk będzie ulegał pęknięciom.
Tynk wapienny składa się przeważnie z dwóch, w lepiej wykończonych pomieszczeniach trzech warstw;
1. Obrzutka zwana również gruntem otrzymywana, jest, jak już podano przy omawianiu przygotowania podłoża,, przez narzucenie na Ścianę rzadkiej zaprawy cementowo-wapiennej. Na sufitach ceglanych, podłożach betonowych i starych ścianach ceglanych stosuje się obrzutkę z rzadkiej zaprawy cementowej o stosunku 1 :1. Na ścianach drewnianych otrzcinowanych wykonuje się obrzutkę z zaprawy wapienno-gipsowej lub wapiennej o proporcji 1 :1 lub 1 : 2 (ciasto i piasek). Obrzutki nie wyrównuje się w-celu otrzymania lepszej przyczepności i dobrego przylegania następnej warstwy tynku. Grubość obrzutki wynosi średnio 4-.-5 mm.
2. Narzut, wapienny wykonuje się z gęściejszej zaprawy o proporcji 1 : 3,5 do 1 : 4, przy średnio tłustym wapnie 1:3. Narzut może być kładziony w dwóch kolejnych fazach: najpierw pierwsza warstwa grubości  6-7 cm, a następnie po stężeniu pierwszej, druga tej'samej niniej więcej grubości. Stężenie warstwy pierwszej poznaje się po lekkim zbieleniu powierzchni tynku. Narzut obciąga się łatami tynkarskimi do równej powierzchni, a- następnie przy tynku dwuwarstwowym zaciera się packą. 3. Gładź (s z l i c h t a) stanowi ostatnią wierzchnią warstwę wapienną z zaprawy tłuściejszej o proporcji 1 : 2 lub 1 : 3 z drobnym.przesianym piaskiem, dawaną w tynkach rodzaju III, stosowanych w dobrze wykończonych wnętrzach.

Tynki cementowo-wapienne
Tynki cementowo-wapienne stosuje się jako tynki zewnętrzne oraz jako narzut tynków wewnętrznych na sufitach ze starej cegły i betonu. Obrzutkę pod tynk cementowo-wapienny wykonuje się z rzadkiej zaprawy cementowej lub cementowo-wapien--nej. Sam narzut tynku cementowo-wapiennego ma proporcje różne, np. 1:1:6 lub 1:2:9 (cement ciasto wapienne: piasek na objętość). Ostatnią warstwę — gładź wykonuje się przeważnie z czystej zaprawy wapiennej l ; 3, ewentualnie z niewielką domieszką cementu.  W miejscach narażonych na ukośne deszcze lub możliwości łatwego uszkodzenia tynku (np. w cokołach) stosuje się dla narzutu mocniejsze zaprawy.

Tynki cementowe
W zwykłych budynkach mieszkalnych tynki cementowe nie mają zastosowania jako mało higieniczne, ponieważ tworzą szczelną warstwę utrudniającą „oddychanie" ściany. Ściana nie jest zdolna zarówno do przyjęcia wilgoci kondensującej się przy obniżeniu temperatury wnętrza, jak również i do wyparowania jej przy podniesieniu się temperatury. Wskutek kondensującej się. na powierzchni tynku pary pokrywa się on kroplami spływającej wody (poci się). Daje się je natomiast tam, gdzie zależy na nieprzemakalności lub znacznej wytrzymałości tynku, np. jako podkład pod izolacje asfaltowe, w ustępach publicznych, w garażach podziemnych, zbiornikach wodnych itp.
Do zwykłych tynków stosuje się następujące stosunki składników: obrzutka — rzadka zaprawa 1 : 1, narzut 1 :4 lub 1:3, do wypraw wodoszczelnych 1 : 2 lub 1 : 1,5. Na warstwę wierzchnią daje się zaprawę z mniejszą ilością cementu niż w narzucie z wyjątkiem tynków wypalanych. W celu zmniejszenia kurczliwości zaprawy cementowej i poprawienia jej urabialności wskazane jest rozrabianie zaprawy tżw. mlekiem wapiennym, tzn, ciastem wapiennym rozrobionym wodą do konsystencji mleka. Ilość ciasta wapiennego powinna wynosić 10-25% ilości cementu. W celu powiększenia wodoszczelności tynków cementowych dodaje się do zaprawy różne specjalne domieszki wodoszczelne.

Tynki wapienno-gipsowe
Zwykłe tynki wapienno-gipsowe we wnętrzach budynków zawierają w swym składzie stosunkowo mało gipsu, gdyż przy pro-x porcji ciasta wapiennego do piasku l :3 dodaje się 150 kg gipsu murarskiego na 1 m3 zaprawy. Przyczepność tynków wapienno--gipsowych do podłoża jest znacznie większa niż wapiennych, ich odporność na działanie mechaniczne również., Proces twardnienia tynku przebiega tu o wiele szybciej niż w tynkach wapiennych. Dlatego też wyprawę wapienno-gipsową stosuje się szczególnie na takich podłożach, które mają złą przyczepność do zwykłej wyprawy wapiennej, np. na ścianach i stropach drewnianych, na murach pruskich itp. Zaprawy wapienno-gipsowe z domieszką kleju skórnego i włosów bydlęcych nadają się wskutek ciągliwości, sztywności i przedłużonego procesu wiązania do wykonania pierwszej warstwy, tynku na siatkach (w sklepieniach, gzymsach itp.).
Do tynków zewnętrznych zaprawy wapienno-gipsowe ze względu na dużą nasiąkliwość nie nadają się.

Tynki gipsowe
Podłoże pod tynk gipsowy powinno być zawsze suche. Toteż tynk gipsowy stosuje się zwykle w pomieszczeniach nie narażonych na wilgoć. Do robót zewnętrznych nie zaleca się go używać, ze względu na szybkie wiązanie gipsu po zarobieniu wodą wskazane jest dodawanie do zaprawy gipsowej mleka wapiennego, a w razie potrzeby znaczniejszego przedłużenia terminu wiązania kleju skórnego rozpuszczonego w wodzie. Narzut tynku gipsowego   wykonuje   się z zaprawy  o składzie:   50 kg gipsu, 62,5 kg piasku i 1,5 litra ciasta wapiennego.
Przygotowanie zaprawy odbywa się w ten .sposób, że do wody wapiennej wsypuje się stopniowo gips (46 kg gipsu na ok. 36 ł wody) miesza się szybko, a następnie dodaje się piasek. Warstwę wierzchnią (gładź) wykonuje, się z zaprawy gipsowej bez domieszki piasku (10 kg gipsu na ok. 6—7 l wody z niewielką domieszką wapna).
Wykonanie tynków musi przebiegać szybko ze względu na krótki (10- 15 minutowy) okres do rozpoczęcia procesu wiązania. Zaprawa gipsowa powinna więc być przygotowana tylko w takiej ilości, jaką można użyć przed rozpoczęciem wiązania. Przed przygotowaniem świeżej porcji zaprawy należy oczyścić dokładnie naczynia z resztek poprzedniej.
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości